Het leven op Ak'Tenamit

Na de eerste dagen tijd voor een beschrijving van het dagelijks leven hier...

Ik woon samen met 3 vrijwilligersters uit de VS (die hier in de scholen werken) en enkele Guatemalteekse medewerkers in het linkse van de 2 'huizen' die je op de foto hieronder ziet. Sinds enkele maanden ligt er een golfplaten dak op ipv riet, wat voor voldoende decibels zorgt bij de nachtelijke stortregens, maar dat heeft wel iets.

Met planken zijn er binnenin kamertjes van ongeveer 2m op 3m 'afgescheiden' tot net boven ooghoogte. Daarboven waait 's nachts een -zeer klein maar toch- heerlijk fris windje. Naast de kamertjes hebben we onze gemeenschappelijke ruimte met een hangmat, wat stoelen, een tafel en wat eetgerei. De gemeenschappelijke ruimte heeft alleen een dak: de kant naar de rivier is helemaal open. ZALIG om in de de hangmat over de rivier uit te kijken na een dagje in de kliniek.
Op die rivier zie je voordurend mensen af en aan varen met hun 'kajukos', bootjes van uitgeholde boomstammen waarin 1 tot 3 mensen passen en die aangedreven worden met tortillas en bonen (een pedel per persoon dus).
Het zicht is heel aanlokkelijk maar jammergenoeg heeft de kajuko van de vrijwilligers het begeven. Eergisteren heeft een meisje van 7 jaar me meegenomen in haar kajuko. Terwijl ik mn tanden kapot beet om mn evenwicht te bewaren en de boot niet te laten kantelen, duwde dat mieke de boot met mij erin losjes in het water. Het is gebleven bij een toertje rond en onder de pier maar zonder kantelen! Hopelijk krijg ik hiervan nog foto's online gezet. Zo een zalige glimlach dat ze had, zonder voorste tandjes :)
Om nog even verder te gaan over mn kamertje. Tussen de vloer en het schuine dak/muur is nog een spleet van een 40 tal centimeter, waaronder 's morgens de schoolkinderen naar hun boot crossen. Tot nu toe gelukkig nog niemand het gedacht gekregen om omhoog te kijken en ik doe alsof ik privacy heb. De spin met haar lijf als een goeie okkernoot negeer ik ook en die blijft daar hopelijk rustig zitten zolang ik haar geen kwaad doe.
Mn bed zijn wat getimmerde planken met een mouske derop dat niet meer doet als schone schijn geven, na een nachtje merk ik niet meer dat er nog iets tussen mij en die planken ligt. Boven mn hoofd een muskietennet, achtergelaten van mn voorgangster. Oprechte dank aan Heater, een van de Amerikaanse vrijwilligersters die er de dikke spin en haar web uit heeft uitgehaald voor ik doodmoe op mn bed neer'plofte' zondagavond. Door dat muskietennet zag ik in de nok van het dak 3 dikke witte ratten lopen... Slaap maar rustig zeggen ze dan. Nu begreep ik waarvan die zwarte brokjes op dat net kwamen... Beter op het net dan op mn gezicht. Gelukkig hebben we afsluitbare emmers om ons 'aanvullende' eten van die beestjes te beschermen.

Alhoewel ik uitkeek naar maîstortillas en bonen is 3 keer per dag nèt iets te veel van het goede. (zie hieronder mn 3x-dagelijks maal)

`s Morgens ben ik maar al te blij om eens af te wisselen met wat amerikaanse cornflakes geklonterde poedermelk. `s Avonds koken de vrijwilligers meestal hun eigen groenten.