Nemo niet gevonden, maar wel al zijn vriendjes!
Ben aangekomen op Utila, een eiland voor de kust van Honduras omringd met koraalriffen in zalig warm water.
Vandaag gesnorkeld en zonder overdrijven wel 50 verschillende soorten vissen gezien in alle kleurencombinaties die ge u maar kunt voorstellen, niet te geloven!
Geel met paars, blauw met groen en geel, fluorescerend blauw, platte, dikke, korte, met een zwaard op hunne neus.... kzal later eens wat fotootjes opt internet zoeken ma tis echt gewoon national geografic. zwemmen tussen een school sardientjes die allemaal tegelijk van richting veranderen...
t leven is wel een kleine aanpassing: een kamer met 4 muren waar niemand naar binnen kan kijken, een douche waar ik me zonder badpak kan wassen, elektriciteit 24u....
En dat nog allemaal voor de zeer schappelijke prijs van 4 dollar per nacht.
Moest er iemand zin krijgen: ik ben met plezier reisbegeleidster Guatemala -Honduras!
maandag 27 augustus 2007
zaterdag 25 augustus 2007
Spaghetti 22 september 2007
Beste trouwe en sporadische lezers,
Gisteren was eigenlijk m'n laatste werkdag (alleen een beetje uitgelopen door een bevalling om 2u ´s nachts...)
Bedankt voor jullie reacties, dat doet plezier. Ik doe mn werk hier ècht met plezier, alleen op momenten gelijk gisterenavond vloek ik eventjes en dan komen toffe reacties goed van pas :) (werkt ongeveer evengoed als een gezond roze boeleke). Morgen vertrek ik voor een beetje vakantie naar Honduras en daarna nog 2 projecten bezoeken in Guatemala.
9/9 ben ik weer in´t land (waarschijnlijk Antwerpen...)
Als jullie ook het project Ak´Tenamit een beetje willen steunen én wat meer foto's zien, hier is jullie kans:
Kom op zaterdag 22 september spaghetti eten in de Gildezaal in Kuringen (Hasselt)!
Er is vegetarische en gewone spaghetti voorzien, aan 7euro voor volwassenen en 5euro voor kinderen jonger dan 12 jaar.
Je kan kiezen tussen 2 shiften van 12:00 tot 15:00 of van 17:00 tot 21:00.
Inschrijven graag voor 15 september
-bij m´n ouders thuis: armand.bervoets@skynet.be of 011/22 82 32.
-op mijn mail (maar dan eventjes geduld hebben voor het antwoord aub): caroline.bervoets@gmail.com
Veel dank aan Fifty-One club Hasseletum, die zo sympatiek om dit alles te organiseren en te bemannen!
Ook dikke merci aan m´n ouders voor de inschrijvingen en de mond aan mond reclame!
Gisteren was eigenlijk m'n laatste werkdag (alleen een beetje uitgelopen door een bevalling om 2u ´s nachts...)
Bedankt voor jullie reacties, dat doet plezier. Ik doe mn werk hier ècht met plezier, alleen op momenten gelijk gisterenavond vloek ik eventjes en dan komen toffe reacties goed van pas :) (werkt ongeveer evengoed als een gezond roze boeleke). Morgen vertrek ik voor een beetje vakantie naar Honduras en daarna nog 2 projecten bezoeken in Guatemala.
9/9 ben ik weer in´t land (waarschijnlijk Antwerpen...)
Als jullie ook het project Ak´Tenamit een beetje willen steunen én wat meer foto's zien, hier is jullie kans:
Kom op zaterdag 22 september spaghetti eten in de Gildezaal in Kuringen (Hasselt)!
Er is vegetarische en gewone spaghetti voorzien, aan 7euro voor volwassenen en 5euro voor kinderen jonger dan 12 jaar.
Je kan kiezen tussen 2 shiften van 12:00 tot 15:00 of van 17:00 tot 21:00.
Inschrijven graag voor 15 september
-bij m´n ouders thuis: armand.bervoets@skynet.be of 011/22 82 32.
-op mijn mail (maar dan eventjes geduld hebben voor het antwoord aub): caroline.bervoets@gmail.com
Veel dank aan Fifty-One club Hasseletum, die zo sympatiek om dit alles te organiseren en te bemannen!
Ook dikke merci aan m´n ouders voor de inschrijvingen en de mond aan mond reclame!
donderdag 16 augustus 2007
Nieuwe foto's online
Onder andere van de personeelsuitstap naar Cobàn, waarover ik nog altijd niet heb geschreven.
Deze foto's vind je in 2 nieuwe mappen. Ook in de algemene mappen staan er enkele nieuwe.
Voor meer foto's: Spaghetti-avond zaterdag 22 september Gildezaal Kuringen :)
Meer info volgt.
Deze foto's vind je in 2 nieuwe mappen. Ook in de algemene mappen staan er enkele nieuwe.
Voor meer foto's: Spaghetti-avond zaterdag 22 september Gildezaal Kuringen :)
Meer info volgt.
2de deel van de week: 7-12 augustus
Ik weet niet wat er aan de hand was, maar vorige week was `fatal`: enkel voor mij gelukkig, alle patienten hebben het overleefd.
Zoals in de 2 onderstaande stukjes te lezen was, de week was hard begonnen en dinsdag dacht ik dat ik na 2 nachten zonder slaap wel wat rustige dagen verdiend had...Maar het is gewoon niet opgehouden: woensdag nog 2 patiënten moeten wegbrengen met de boot-ambulance naar het ziekenhuis in Puerto Barrios, ze beginnen me daar te kennen...
Verder bleef het patiënten regenen en Martin en ik stonden er alleen voor.
Donderdag waren er enkele gevallen (kind met hoge koorts, dame met bloeddruk van 240/130, koorts en hevige buikpijn,…) die net op het randje waren om ze naar de stad te sturen, maar we toch nog geprobeerd hebben om bij ons op te lossen. Dat maakte dus wel dat we een hele dag en avond bezig waren met deze patiënten op te volgen. Vrijdagmorgen om 7u riepen ze al opnieuw voor NOG een spoedgeval, ik weet zelfs al niet meer wat het was.
Voor het ontbijt hebben we dan maar een echte ‘patiëntentoer’ ingelast zoals in de grote ziekenhuizen om de simpele reden dat er geen enkel kamertje meer vrij was in de hele kliniek. Iedereen zijn parameters controleren en medicatie aan passen samen met Martin in de functie van toegewijde verpleegster. ’t Was niet te geloven: zelfs in de opslagruimte had een familie de nacht doorgebracht op de grond. Zij waren laat in de over voordien was toegekomen omdat de moeder vermoederlijk malaria had. Dank u voor Martin die hen had opgevangen en behandeld zonder mij wakker te maken.
De andere patiënten waren ‘s morgens nog wat belabberd (meer dan ik). Maar het deed zo’n deugd om de 3 ergste gevallen (waaronder het kind met de hoge koorts en de dame met hypertensie) ‘s middags lachend te zien eten op de bankjes voor de kliniek: Mission Completed. Blij dat ze het goed maakten en opgelucht dat het een goede beslissing was geweest om ze niet naar de stad te sturen.
Even ter herinnering: Martin is hier nog maar 2 jaar als health promotor en werkt begrijpelijkerwijs een pak minder zelfstandig dan Maria en Alejandro. Deze week hadden we ook maar 1 practicante, een volwassen man uit een van de omliggende dorpen die health promotor wil worden voor zijn dorp. Zo hebben we iedere week wel iemand maar het moeilijke is dat deze mensen vaak weinig of geen basisonderwijs gehad hebben en moeilijk Spaans spreken. Dat maakte dat er voortdurend misverstanden waren als hij me hielp met het tolken van consultaties in Queq'chi. Ook het aflezen van de weegschaal en termometer gaf problemen. Het is zo jammer dat deze mensen allemaal maar 1 week in practica zijn want ik zou er met plezier energie in steken om hen wat bij te leren zodat ook in de afgelegen dorpen wat gezondheidszorg is. Het is waarschijnlijk niet te doen voor deze mensen om langer dan een week in de kliniek te blijven, want ondertussen wachten er thuis vele mondjes.
Nog een pfffft, maar eigenlijk van geluk, want deze kliniek is eigenlijk m'n droomwerk: ze is duurzaam, volledig geïntegreerd in de cultuur, werkt op grass root level met de lokale bevolking en probeert zoveel mogelijk mensen vooruit te helpen. Daarbij komt dan nog eens dat zowel collega's als patiënten zeer aangename mensen zijn. Toch jammer dat opleiding tropische in september begint, anders had ik voor hetzelfde geld een hele poos langer kunnen blijven. (want m'n vliegtuigticket heb ik toch al en hier leven is heel goedkoop)En als ik wat langer wou kunnen blijven, zou ik misschien ook terug consultaties in de dorpen kunnen organiseren. Blijkbaar is de Guatemalteekse staat-arts en zijn medicatie enkel voor kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen, net zoals in Bolivia. Voor alle andere mensen is er niets voorzien van de staat uit... Ochja, misschien vind ik nadien een gelijkaardig werk of een organisatie die me terug laat komen.
En dan weekend...
Vrijdagavond ben ik dan met alle plezier ontsnapt naar het andere deel van het project, waar een culturele week aan de gang was (die ik verder had gemist).
Daar werd een Maya ceremonie gevierd. Alhoewel ik er niet veel van snapte omdat ik nog geen tijd gehad heb om me erin te verdiepen, was het indrukwekkend om de stoet ouderen, jongeren, mannen en vrouwen met vele kaarsjes door de nacht te zien trekken. Na een zegening in de zaal trokken ze naar een offerplaats buiten waar een groot vuur werd aangestoken en wel anderhalfuur gebeden werd in Queq’chi. Van op afstand kon ik enkele foto’s nemen, die jullie nog tegoed hebben. Verbazingwekkend genoeg werd er die avond en nacht geen enkele patiënt binnengebracht…
Na enkele consultaties zaterdagmorgen zijn Steph en ik rond de middag naar Livingston gekomen om de batterijtjes op te laden met wat heerlijk ijskoude liquados (milkshakes). Voor mij zonder twijfel het culinaire hoogstandje van heel Zuid Amerika. Mmmmmmm…..
s' Avonds na enkele Piña Coladas dansen tot we erbij neervielen in de lokale club en dat heeft niet zo lang geduurd :)
Zoals in de 2 onderstaande stukjes te lezen was, de week was hard begonnen en dinsdag dacht ik dat ik na 2 nachten zonder slaap wel wat rustige dagen verdiend had...Maar het is gewoon niet opgehouden: woensdag nog 2 patiënten moeten wegbrengen met de boot-ambulance naar het ziekenhuis in Puerto Barrios, ze beginnen me daar te kennen...
Verder bleef het patiënten regenen en Martin en ik stonden er alleen voor.
Donderdag waren er enkele gevallen (kind met hoge koorts, dame met bloeddruk van 240/130, koorts en hevige buikpijn,…) die net op het randje waren om ze naar de stad te sturen, maar we toch nog geprobeerd hebben om bij ons op te lossen. Dat maakte dus wel dat we een hele dag en avond bezig waren met deze patiënten op te volgen. Vrijdagmorgen om 7u riepen ze al opnieuw voor NOG een spoedgeval, ik weet zelfs al niet meer wat het was.
Voor het ontbijt hebben we dan maar een echte ‘patiëntentoer’ ingelast zoals in de grote ziekenhuizen om de simpele reden dat er geen enkel kamertje meer vrij was in de hele kliniek. Iedereen zijn parameters controleren en medicatie aan passen samen met Martin in de functie van toegewijde verpleegster. ’t Was niet te geloven: zelfs in de opslagruimte had een familie de nacht doorgebracht op de grond. Zij waren laat in de over voordien was toegekomen omdat de moeder vermoederlijk malaria had. Dank u voor Martin die hen had opgevangen en behandeld zonder mij wakker te maken.
De andere patiënten waren ‘s morgens nog wat belabberd (meer dan ik). Maar het deed zo’n deugd om de 3 ergste gevallen (waaronder het kind met de hoge koorts en de dame met hypertensie) ‘s middags lachend te zien eten op de bankjes voor de kliniek: Mission Completed. Blij dat ze het goed maakten en opgelucht dat het een goede beslissing was geweest om ze niet naar de stad te sturen.
Even ter herinnering: Martin is hier nog maar 2 jaar als health promotor en werkt begrijpelijkerwijs een pak minder zelfstandig dan Maria en Alejandro. Deze week hadden we ook maar 1 practicante, een volwassen man uit een van de omliggende dorpen die health promotor wil worden voor zijn dorp. Zo hebben we iedere week wel iemand maar het moeilijke is dat deze mensen vaak weinig of geen basisonderwijs gehad hebben en moeilijk Spaans spreken. Dat maakte dat er voortdurend misverstanden waren als hij me hielp met het tolken van consultaties in Queq'chi. Ook het aflezen van de weegschaal en termometer gaf problemen. Het is zo jammer dat deze mensen allemaal maar 1 week in practica zijn want ik zou er met plezier energie in steken om hen wat bij te leren zodat ook in de afgelegen dorpen wat gezondheidszorg is. Het is waarschijnlijk niet te doen voor deze mensen om langer dan een week in de kliniek te blijven, want ondertussen wachten er thuis vele mondjes.
Nog een pfffft, maar eigenlijk van geluk, want deze kliniek is eigenlijk m'n droomwerk: ze is duurzaam, volledig geïntegreerd in de cultuur, werkt op grass root level met de lokale bevolking en probeert zoveel mogelijk mensen vooruit te helpen. Daarbij komt dan nog eens dat zowel collega's als patiënten zeer aangename mensen zijn. Toch jammer dat opleiding tropische in september begint, anders had ik voor hetzelfde geld een hele poos langer kunnen blijven. (want m'n vliegtuigticket heb ik toch al en hier leven is heel goedkoop)En als ik wat langer wou kunnen blijven, zou ik misschien ook terug consultaties in de dorpen kunnen organiseren. Blijkbaar is de Guatemalteekse staat-arts en zijn medicatie enkel voor kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen, net zoals in Bolivia. Voor alle andere mensen is er niets voorzien van de staat uit... Ochja, misschien vind ik nadien een gelijkaardig werk of een organisatie die me terug laat komen.
En dan weekend...
Vrijdagavond ben ik dan met alle plezier ontsnapt naar het andere deel van het project, waar een culturele week aan de gang was (die ik verder had gemist).
Daar werd een Maya ceremonie gevierd. Alhoewel ik er niet veel van snapte omdat ik nog geen tijd gehad heb om me erin te verdiepen, was het indrukwekkend om de stoet ouderen, jongeren, mannen en vrouwen met vele kaarsjes door de nacht te zien trekken. Na een zegening in de zaal trokken ze naar een offerplaats buiten waar een groot vuur werd aangestoken en wel anderhalfuur gebeden werd in Queq’chi. Van op afstand kon ik enkele foto’s nemen, die jullie nog tegoed hebben. Verbazingwekkend genoeg werd er die avond en nacht geen enkele patiënt binnengebracht…
Na enkele consultaties zaterdagmorgen zijn Steph en ik rond de middag naar Livingston gekomen om de batterijtjes op te laden met wat heerlijk ijskoude liquados (milkshakes). Voor mij zonder twijfel het culinaire hoogstandje van heel Zuid Amerika. Mmmmmmm…..
s' Avonds na enkele Piña Coladas dansen tot we erbij neervielen in de lokale club en dat heeft niet zo lang geduurd :)
woensdag 8 augustus 2007
vervolg van Pffff (dinsdag 7/8)
Voor degenen die zich afvragen hoe het gisteren is afgelopen...
Wel nog meer Pfffffft als het al was.
Ik denk zo rond 4u roepen ze ons dat de vrouw wil persen, maar net zoals vorige keer was ze al goed bezig voor we handschoenen aanhadden en was er niets te zien buiten een rok...
Daaronder zowat alles wat ge niet wilt zien bij een bevalling: heel vuil vruchtwater, bleke slappe baby (waarschijnlijk blauw ma dat is moeilijk te zien in kaarslicht) die niet ademt...
Na wat aandringen besloot het kereltje gelukkig toch te ademen, al klonk het niet zo gezond, eerder alsof zijn èèn longske vol slijm zat. Als daar ook van dat vruchtwater met zijn eigen stoelgang in zou zitten, is dat niet goed maar jammergenoeg was er geen sonde te vinden om dat eruit te zuigen....
Bij de moeder was ook niet zo denderend: een scheur, gelukkig niet te diep maar het is hier zeker geen routine zoals in Bolivia. Weer helemaal kromgewrongen op dat onnozel bed om dat te hechten, een middenweg zoekend tussen comfort van de patiênt, de regels van de steriliteit, mn eigen plooibaarheid en de lichtbundel van m'n koplamp.
Goddank dat we in Bolivia zoveel knips hebben kunnen hechten, dat ik niet ook nog teveel moest nadenken over waar ik m'n naald precies ging insteken.
Toen dat opgelost was, was ik nog steeds ongerust over de baby, die nog steeds te snel ademde en te slap was. Ik ben dan hier in de boeken gedoken om te kijken wat ik met de middelen hier zou kunnen doen. Zeer primitief maar het enige wat we hier ter beschikking hadden: voetjes omhoog leggen zodat het makkelijker afloopt... Voor mij was dat veel te magertjes maar Martin vond dat we hem gewoon aan de borst moesten leggen. Aangezien dat goed ging, was hij er alleszinds gerust in.
Doodop en nog steeds ongerust kroop ik tegen 4u mn bed in, samen met wat boeken...
Vanmorgen mezelf uit m'n bed moeten slepen om dat kleintje te gaan controleren. Had goed gedronken volgens de moeder, die al stond te popelen om naar huis te gaan. Ik moet er niet aan denken dat ze mij enkele uren na mn bevalling in zo een bootje steken en me dan nog een ferm stukje laten wandelen, maar de vrouwen hier kunnen dat precies wel aan.
dinsdag 7 augustus 2007
Pffff
Weer even geleden dat er nog iets nieuws is verschenen. Ben er enkele daagjes tussenuit geweest, op personeelsuitstap tot zondag :) Daarover zal ik een dezer dagen eens uitgebreid schrijven.
Nu moet er effe deze 2 dagen in de clinica van m'n hart. Maandagavond, nog moe van de reis, was er afscheidsdinertje voor Heather in Finca Tatin. Das een klein 'jungle-hotelletje' hier vlakbij langs een zijriviertje waar ze s avonds heerlijk semi-toeristisch eten maken, met groenten! Als we daar naartoe gaan komen we steevast over-eten terug.
Om 12u30 's nachts riep Martin me dat er een spoedgeval was. M'n maag protesteerde zwaar tegen het opstaan maar de 'vis in bananenblad' heb ik gelukkig niet teruggezien. Tot ongeveer 3u zijn we bezig geweest met de patiênte die -net als mn eerste spoedgeval hier- te veel bloedde na haar bevalling. Het was trouwens dezelfde vroedvrouw die haar binnenbracht.
Gelukkig is alles opgelost geraakt met een paar infuuszakjes en 'fysieke maatregelen': massage van de baarmoeder en het verwijderen van de bloedklonters en resten van de vruchtzak die waren achtergebleven.
Niet te geloven hoe warm het hier 's nachts nog is. Het zweet liep veel te letterlijk van me af terwijl ik me in bochten moest wringen tussen de patiênte en de muur om zittend op het bed, in het speculum te kunnen werken.
Misschien dat het zitten er ook al hielp, maar ondanks de zware maaltijd stond ik veel steviger in mn schoenen dan de vorige keer.
Als ik hier een algemeen principe heb geleerd is het wel: meer vertrouwen in de goede afloop van de zaken. Ookal hebben we hier niet de voorzieningen voor alle mogelijke ernstige scenarios zoals thuis, de meeste gevallen raken zo ook opgelost.
Vanmiddag was er patiênte van 16 jaar die wel eens appendicitis zou kunnen hebben en ik liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wou brengen. Toen heb ik me eerst toch effe moeten opjagen. Eerst antwoordden ze me doodleuk dat er geen boot is en ben ik zelf moeten gaan kijken aan de steiger voordat er andere mensen in gang schoten om een oplossing te zoeken. (De gebruikelijke verantwoordelijken waren er allemaal niet). Toen er uiteindelijk een boot gevonden was, bleek dat Martin (de gezondheidspromotor) de moeder van de patiênte naar huis had laten vertrekken 'om toestemming en geld' te vragen aan de baas des huizes. Grrrr. De boot bleek dan ook nog eens een schildpaddenmotor te hebben maar we zijn in het ziekenhuis geraakt voordat het te laat was.
Op de lange terugweg raakte ik zo overhit onder de blakende middagzon dat de enige oplossing was om me nat te laten worden in het opspattend water. Hier aangekomen was het enige wat ik wou een plons in de rivier en een bed.
Ha, dat was buiten Dennis gerekend, de uitbater van Finca Tatin, nog druipnat sprak hij me aan omdat zijn kokkin mogelijks een miskraam aan het doormaken zou zijn... Zonder plons dan maar in droge kleren gekropen en de kokkin geholpen. Het bloedverlies was heel beperkt, dus afwachten...
Terwijl ik ongeveer slaapdronken naar m'n bed strompelde bedacht ik net op tijd dat ik nog met de patiênte van de vorige nacht moest afspreken wanneer zij naar huis zou gaan.. Kloef kloef, terug de trap af en dat nog afgehandeld voor ik -goed gezouten maar zonder ook maar enige goesting in een duik- in m'n bed kroop, om 6u vanavond.
Na een uurtje slaap nog even opgestaan om wat te eten en met Steph te babbelen. Rond 20u werd het verhaaltje compleet: 'Doctora, hay parto!' Een bevalling...
Alle, een vrouw in arbeid...
Gezien de ontsluiting gaan we hier nog tot een gatje in de nacht zitten.... Vandaar de tijd om dit even te typen, met m'n excuses voor de typfouten, die zijn voor morgen ofzo.
PS: Voor degenen die twijfelen: ik doe het nog altijd graag hoor, dit was eventjes een extreme dag :)
Nu moet er effe deze 2 dagen in de clinica van m'n hart. Maandagavond, nog moe van de reis, was er afscheidsdinertje voor Heather in Finca Tatin. Das een klein 'jungle-hotelletje' hier vlakbij langs een zijriviertje waar ze s avonds heerlijk semi-toeristisch eten maken, met groenten! Als we daar naartoe gaan komen we steevast over-eten terug.
Om 12u30 's nachts riep Martin me dat er een spoedgeval was. M'n maag protesteerde zwaar tegen het opstaan maar de 'vis in bananenblad' heb ik gelukkig niet teruggezien. Tot ongeveer 3u zijn we bezig geweest met de patiênte die -net als mn eerste spoedgeval hier- te veel bloedde na haar bevalling. Het was trouwens dezelfde vroedvrouw die haar binnenbracht.
Gelukkig is alles opgelost geraakt met een paar infuuszakjes en 'fysieke maatregelen': massage van de baarmoeder en het verwijderen van de bloedklonters en resten van de vruchtzak die waren achtergebleven.
Niet te geloven hoe warm het hier 's nachts nog is. Het zweet liep veel te letterlijk van me af terwijl ik me in bochten moest wringen tussen de patiênte en de muur om zittend op het bed, in het speculum te kunnen werken.
Misschien dat het zitten er ook al hielp, maar ondanks de zware maaltijd stond ik veel steviger in mn schoenen dan de vorige keer.
Als ik hier een algemeen principe heb geleerd is het wel: meer vertrouwen in de goede afloop van de zaken. Ookal hebben we hier niet de voorzieningen voor alle mogelijke ernstige scenarios zoals thuis, de meeste gevallen raken zo ook opgelost.
Vanmiddag was er patiênte van 16 jaar die wel eens appendicitis zou kunnen hebben en ik liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wou brengen. Toen heb ik me eerst toch effe moeten opjagen. Eerst antwoordden ze me doodleuk dat er geen boot is en ben ik zelf moeten gaan kijken aan de steiger voordat er andere mensen in gang schoten om een oplossing te zoeken. (De gebruikelijke verantwoordelijken waren er allemaal niet). Toen er uiteindelijk een boot gevonden was, bleek dat Martin (de gezondheidspromotor) de moeder van de patiênte naar huis had laten vertrekken 'om toestemming en geld' te vragen aan de baas des huizes. Grrrr. De boot bleek dan ook nog eens een schildpaddenmotor te hebben maar we zijn in het ziekenhuis geraakt voordat het te laat was.
Op de lange terugweg raakte ik zo overhit onder de blakende middagzon dat de enige oplossing was om me nat te laten worden in het opspattend water. Hier aangekomen was het enige wat ik wou een plons in de rivier en een bed.
Ha, dat was buiten Dennis gerekend, de uitbater van Finca Tatin, nog druipnat sprak hij me aan omdat zijn kokkin mogelijks een miskraam aan het doormaken zou zijn... Zonder plons dan maar in droge kleren gekropen en de kokkin geholpen. Het bloedverlies was heel beperkt, dus afwachten...
Terwijl ik ongeveer slaapdronken naar m'n bed strompelde bedacht ik net op tijd dat ik nog met de patiênte van de vorige nacht moest afspreken wanneer zij naar huis zou gaan.. Kloef kloef, terug de trap af en dat nog afgehandeld voor ik -goed gezouten maar zonder ook maar enige goesting in een duik- in m'n bed kroop, om 6u vanavond.
Na een uurtje slaap nog even opgestaan om wat te eten en met Steph te babbelen. Rond 20u werd het verhaaltje compleet: 'Doctora, hay parto!' Een bevalling...
Alle, een vrouw in arbeid...
Gezien de ontsluiting gaan we hier nog tot een gatje in de nacht zitten.... Vandaar de tijd om dit even te typen, met m'n excuses voor de typfouten, die zijn voor morgen ofzo.
PS: Voor degenen die twijfelen: ik doe het nog altijd graag hoor, dit was eventjes een extreme dag :)
Abonneren op:
Posts (Atom)