Pffff

Weer even geleden dat er nog iets nieuws is verschenen. Ben er enkele daagjes tussenuit geweest, op personeelsuitstap tot zondag :) Daarover zal ik een dezer dagen eens uitgebreid schrijven.

Nu moet er effe deze 2 dagen in de clinica van m'n hart. Maandagavond, nog moe van de reis, was er afscheidsdinertje voor Heather in Finca Tatin. Das een klein 'jungle-hotelletje' hier vlakbij langs een zijriviertje waar ze s avonds heerlijk semi-toeristisch eten maken, met groenten! Als we daar naartoe gaan komen we steevast over-eten terug.

Om 12u30 's nachts riep Martin me dat er een spoedgeval was. M'n maag protesteerde zwaar tegen het opstaan maar de 'vis in bananenblad' heb ik gelukkig niet teruggezien. Tot ongeveer 3u zijn we bezig geweest met de patiênte die -net als mn eerste spoedgeval hier- te veel bloedde na haar bevalling. Het was trouwens dezelfde vroedvrouw die haar binnenbracht.
Gelukkig is alles opgelost geraakt met een paar infuuszakjes en 'fysieke maatregelen': massage van de baarmoeder en het verwijderen van de bloedklonters en resten van de vruchtzak die waren achtergebleven.
Niet te geloven hoe warm het hier 's nachts nog is. Het zweet liep veel te letterlijk van me af terwijl ik me in bochten moest wringen tussen de patiênte en de muur om zittend op het bed, in het speculum te kunnen werken.
Misschien dat het zitten er ook al hielp, maar ondanks de zware maaltijd stond ik veel steviger in mn schoenen dan de vorige keer.

Als ik hier een algemeen principe heb geleerd is het wel: meer vertrouwen in de goede afloop van de zaken. Ookal hebben we hier niet de voorzieningen voor alle mogelijke ernstige scenarios zoals thuis, de meeste gevallen raken zo ook opgelost.

Vanmiddag was er patiênte van 16 jaar die wel eens appendicitis zou kunnen hebben en ik liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wou brengen. Toen heb ik me eerst toch effe moeten opjagen. Eerst antwoordden ze me doodleuk dat er geen boot is en ben ik zelf moeten gaan kijken aan de steiger voordat er andere mensen in gang schoten om een oplossing te zoeken. (De gebruikelijke verantwoordelijken waren er allemaal niet). Toen er uiteindelijk een boot gevonden was, bleek dat Martin (de gezondheidspromotor) de moeder van de patiênte naar huis had laten vertrekken 'om toestemming en geld' te vragen aan de baas des huizes. Grrrr. De boot bleek dan ook nog eens een schildpaddenmotor te hebben maar we zijn in het ziekenhuis geraakt voordat het te laat was.
Op de lange terugweg raakte ik zo overhit onder de blakende middagzon dat de enige oplossing was om me nat te laten worden in het opspattend water. Hier aangekomen was het enige wat ik wou een plons in de rivier en een bed.

Ha, dat was buiten Dennis gerekend, de uitbater van Finca Tatin, nog druipnat sprak hij me aan omdat zijn kokkin mogelijks een miskraam aan het doormaken zou zijn... Zonder plons dan maar in droge kleren gekropen en de kokkin geholpen. Het bloedverlies was heel beperkt, dus afwachten...
Terwijl ik ongeveer slaapdronken naar m'n bed strompelde bedacht ik net op tijd dat ik nog met de patiênte van de vorige nacht moest afspreken wanneer zij naar huis zou gaan.. Kloef kloef, terug de trap af en dat nog afgehandeld voor ik -goed gezouten maar zonder ook maar enige goesting in een duik- in m'n bed kroop, om 6u vanavond.

Na een uurtje slaap nog even opgestaan om wat te eten en met Steph te babbelen. Rond 20u werd het verhaaltje compleet: 'Doctora, hay parto!' Een bevalling...
Alle, een vrouw in arbeid...
Gezien de ontsluiting gaan we hier nog tot een gatje in de nacht zitten.... Vandaar de tijd om dit even te typen, met m'n excuses voor de typfouten, die zijn voor morgen ofzo.

PS: Voor degenen die twijfelen: ik doe het nog altijd graag hoor, dit was eventjes een extreme dag :)