2de deel van de week: 7-12 augustus

Ik weet niet wat er aan de hand was, maar vorige week was `fatal`: enkel voor mij gelukkig, alle patienten hebben het overleefd.

Zoals in de 2 onderstaande stukjes te lezen was, de week was hard begonnen en dinsdag dacht ik dat ik na 2 nachten zonder slaap wel wat rustige dagen verdiend had...Maar het is gewoon niet opgehouden: woensdag nog 2 patiënten moeten wegbrengen met de boot-ambulance naar het ziekenhuis in Puerto Barrios, ze beginnen me daar te kennen...
Verder bleef het patiënten regenen en Martin en ik stonden er alleen voor.
Donderdag waren er enkele gevallen (kind met hoge koorts, dame met bloeddruk van 240/130, koorts en hevige buikpijn,…) die net op het randje waren om ze naar de stad te sturen, maar we toch nog geprobeerd hebben om bij ons op te lossen. Dat maakte dus wel dat we een hele dag en avond bezig waren met deze patiënten op te volgen. Vrijdagmorgen om 7u riepen ze al opnieuw voor NOG een spoedgeval, ik weet zelfs al niet meer wat het was.

Voor het ontbijt hebben we dan maar een echte ‘patiëntentoer’ ingelast zoals in de grote ziekenhuizen om de simpele reden dat er geen enkel kamertje meer vrij was in de hele kliniek. Iedereen zijn parameters controleren en medicatie aan passen samen met Martin in de functie van toegewijde verpleegster. ’t Was niet te geloven: zelfs in de opslagruimte had een familie de nacht doorgebracht op de grond. Zij waren laat in de over voordien was toegekomen omdat de moeder vermoederlijk malaria had. Dank u voor Martin die hen had opgevangen en behandeld zonder mij wakker te maken.
De andere patiënten waren ‘s morgens nog wat belabberd (meer dan ik). Maar het deed zo’n deugd om de 3 ergste gevallen (waaronder het kind met de hoge koorts en de dame met hypertensie) ‘s middags lachend te zien eten op de bankjes voor de kliniek: Mission Completed. Blij dat ze het goed maakten en opgelucht dat het een goede beslissing was geweest om ze niet naar de stad te sturen.

Even ter herinnering: Martin is hier nog maar 2 jaar als health promotor en werkt begrijpelijkerwijs een pak minder zelfstandig dan Maria en Alejandro. Deze week hadden we ook maar 1 practicante, een volwassen man uit een van de omliggende dorpen die health promotor wil worden voor zijn dorp. Zo hebben we iedere week wel iemand maar het moeilijke is dat deze mensen vaak weinig of geen basisonderwijs gehad hebben en moeilijk Spaans spreken. Dat maakte dat er voortdurend misverstanden waren als hij me hielp met het tolken van consultaties in Queq'chi. Ook het aflezen van de weegschaal en termometer gaf problemen. Het is zo jammer dat deze mensen allemaal maar 1 week in practica zijn want ik zou er met plezier energie in steken om hen wat bij te leren zodat ook in de afgelegen dorpen wat gezondheidszorg is. Het is waarschijnlijk niet te doen voor deze mensen om langer dan een week in de kliniek te blijven, want ondertussen wachten er thuis vele mondjes.

Nog een pfffft, maar eigenlijk van geluk, want deze kliniek is eigenlijk m'n droomwerk: ze is duurzaam, volledig geïntegreerd in de cultuur, werkt op grass root level met de lokale bevolking en probeert zoveel mogelijk mensen vooruit te helpen. Daarbij komt dan nog eens dat zowel collega's als patiënten zeer aangename mensen zijn. Toch jammer dat opleiding tropische in september begint, anders had ik voor hetzelfde geld een hele poos langer kunnen blijven. (want m'n vliegtuigticket heb ik toch al en hier leven is heel goedkoop)En als ik wat langer wou kunnen blijven, zou ik misschien ook terug consultaties in de dorpen kunnen organiseren. Blijkbaar is de Guatemalteekse staat-arts en zijn medicatie enkel voor kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen, net zoals in Bolivia. Voor alle andere mensen is er niets voorzien van de staat uit... Ochja, misschien vind ik nadien een gelijkaardig werk of een organisatie die me terug laat komen.

En dan weekend...
Vrijdagavond ben ik dan met alle plezier ontsnapt naar het andere deel van het project, waar een culturele week aan de gang was (die ik verder had gemist).
Daar werd een Maya ceremonie gevierd. Alhoewel ik er niet veel van snapte omdat ik nog geen tijd gehad heb om me erin te verdiepen, was het indrukwekkend om de stoet ouderen, jongeren, mannen en vrouwen met vele kaarsjes door de nacht te zien trekken. Na een zegening in de zaal trokken ze naar een offerplaats buiten waar een groot vuur werd aangestoken en wel anderhalfuur gebeden werd in Queq’chi. Van op afstand kon ik enkele foto’s nemen, die jullie nog tegoed hebben. Verbazingwekkend genoeg werd er die avond en nacht geen enkele patiënt binnengebracht…

Na enkele consultaties zaterdagmorgen zijn Steph en ik rond de middag naar Livingston gekomen om de batterijtjes op te laden met wat heerlijk ijskoude liquados (milkshakes). Voor mij zonder twijfel het culinaire hoogstandje van heel Zuid Amerika. Mmmmmmm…..
s' Avonds na enkele Piña Coladas dansen tot we erbij neervielen in de lokale club en dat heeft niet zo lang geduurd :)